Pijntjes

Iedereen heeft er wel is eens last van... En bij niemand vindt het ooit leuk.. ja ik heb het over pijn, of het nou lichamelijk is of geestelijk.. Het is nooit leuk. Je kan het ontvluchten, diep weg stoppen, het accepeteren, het onder ogen komen.. Maar zo lang je der niks mee doet, blijft het pijn doen tot dat je er wat mee doet.
Vaak zeggen wij mensen dat als we tussen 2 dingen moeten kiezen die allebei waardevol voor ons zijn dat het moeilijk is, maar vaak gebruiken we dat als excuus omdat we weten dat wat we ook zullen kiezen het pijn doet, en daarom vinden we het moeilijk niet omdat we niet weten wat we kiezen.
Pijn kan je in alle vormen en maten hebben, en soms heb je niet eens door dat je heb gestoten ofzo, tot dat het een blauwe plek wordt... En als we ons dan opeens weer stoten op dat plekje, voelen we het opeens wel... Maar het kan ook zo zijn dat je in 1 keer zoveel pijn heb, dat je lichaam zegt: Ho even dit is te veel in 1 keer, ik laat je niet alles voelen in 1 keer omdat je dat niet aan kunt. Dat zie je vaak bij zware ongelukken, je hersenen geven dan gewoon niet meer door dat je pijn heb. En langzaam aan ga je alle pijntjes wel voelen (als er niks aan wordt gedaan)... Vaak waarschuwt je instinct ook dat het je pijn zal doen als je iets moet doen. Je hebt zon voorgevoel. Als je dat voorgevoel weg stopt, of niet naar kijkt kan de klap vaak harder zijn dan je aan kunt. Je voorgevoel waarschuwt je (Oprah zegt altijd: God fluisterd waarschuwingstekenen van te voren in je oor), en al luister je der wel naar en die klap komt toch, kan het nog hard aankomen...
Iedereen probeert de pijn te overleven en er mee om te gaan... Als je je pijn weg stopt komt het ooit er uit, op een moment dat je het niet kan gebruiken. Maar de mens stopt het nou eenmaal weg, omdat we vaak op het moment dat we pijn worden gedaan door wat dan ook, niet sterk genoeg zijn om er mee om te kunnen gaan. En er kan jaren overheen gaan voordat het er uit kan komen, omdat we soms niet eens weten dat het er zit.
Als je pijn hebt ben je gelukkig niet de enigste, en er zijn zat mensen die je kunnen helpen met het verwerken ervan, maar jij bent de gene die het zelf zal moeten doen... Mensen kunnen je steunen maar jij kan het verhelpen.